2. Hiragana

Zapożyczone z Chin kanji były używane przez Japończyków na początku do fonetycznego zapisu ich własnego języka. Znaczenie tych znaków było pomijane. Jednakże takie stosowanie chińskich znaków sprawiało olbrzymie trudności, ponieważ do zapisania jednego słowa potrzeba było kilku dość skomplikowanych kanji. Z tego też powodu stopniowo zaczęto stosować uproszczony zapis tych znaków, który w swej końcowej formie został ukształ- towany w epoce Heian (794-1185)

Za twórcę tego systemu uważany jest buddyjski mnich Kukai (774-835), ponieważ najprawdopodobniej to on jest autorem wiersza, w którym po raz pierwszy zostały użyte wszystkie znaki hiragana.

Poniżej podane są niektóre kanji oraz powstałe z nich znaki hiragany.

 安 ⇒ あ   左 ⇒ さ   世 ⇒ せ

天 ⇒ て   仁 ⇒ に   不 ⇒ ふ

 Na początku sylabariusz ten nosił nazwę onna-de, czyli „kobieca ręka”, ponieważ był głównie stosowany przez kobiety, które nie otrzymywały takiego wykształcenia jak mężczyźni i nie potrafiły pisać skomplikowanych kanji. Z czasem sylabariusz ten wszedł do powszechnego użycia.

Hiragana jest obecnie stosowana do zapisywania niereprezentowanych przez kanji prostych słów japońskich, zmiennych końcówek czasowników i przymiot- ników, jak również do wyrażania relacji gramatycznych między poszczegól- nymi słowami zapisywanymi głównie w kanji oraz w katakana.

W przypadku czasownika 書く(pisać) czas teraźniejszy, czas przeszły, oraz tryb rozkazujący przyjmą kolejno następujące formy:

 書いています   (piszę)

書きました     (napisałem)

書いてください (pisz)

 Jak można zauważyć, stanowiące pierwszy człon słowa i jednocześnie nada- jące mu sens logiczny kanji書 pozostaje nie zmienione. Zmieniają się tylko stanowiące drugą część słowa znaki hiragany, które w ten sposób określają formę gramatyczną tego słowa.

Poza tym pewne określone znaki tego sylabariusza, jak np. は、が、に、へ、の itd. spełniają rolę partykuł określających przypadek danego słowa lub związki zachodzące między rzeczownikami. Np. mianownik, dopełniacz, oraz celownik rzeczownika 彼 (on) przyjmą kolejno następujące formy:

 彼が (on)

彼の (jego)

彼に (jemu)

 Podobnie jak w przypadku czasownika, główny człon rzeczownika, którym jest kanji彼, pozostaje nie zmieniony. Zmienia się tylko końcowa część zapisana znakami hiragany.

Kształty oraz wymowa poszczególnych znaków hiragany przedstawione są w tabelach

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *